Lieve Mariek,

Eigenlijk ging het de laatste drie weken heel aardig. Ik was af en toe wel verdrietig maar dat ging ook snel weer over. Er zijn zoveel herinneringen van ons samen, dat ik er altijd wel tegen eentje oploop. Dan huil ik misschien even maar daarna ga ik weer verder. Ik had (heb) een paar werkgerelateerde klusjes. Leuk en lekker om mee bezig te zijn. Ik hoorde ook dat mijn reportage van Julia geplaatst wordt in het blad waarin zij vorig jaar een column schreef: Dansmagazine. Erg leuk, maar daar vertel ik later wat meer over.

Afgelopen vrijdag begon het wat minder te gaan. Zomaar, zonder aanwijsbare reden. Ik kon er weer niet bij dat je er niet meer bent. Het is soms moeilijk te aanvaarden. En gisteren vierde Jesper zijn verjaardag. Zonder veel moeite ging ik erheen maar als ik er dan ben, dan klopt er iets niet. Jij bent er niet bij. Jij kan niet zien hoe leuk de jongens het hebben met hun vriendinnen bijvoorbeeld (die je niet eens gekend hebt) . Maar ook, ja, je weet wel. Je wordt gemist en niet alleen door mij, denk ik.

Wat ik nog niet verteld heb is dat ik een soort project aangegaan ben. Je kent Ericka nog wel hè. Die hebben we een paar keer gezien op een verjaardag van Egbert en Cécile. Zij heeft het plan opgevat om van Amsterdam naar Santiago de Compostela te gaan lopen. Versnipperd over een paar jaar. Zij heeft gevraagd of ik haar reis wil documenteren met foto’s en filmpjes. Ze vindt dat ik mooie foto’s maak maar ze had ook in haar hoofd dat ik misschien wel wat afleiding kan gebruiken en dat veel wandelen daarvoor helpt. En misschien heeft ze gelijk. In ieder geval ben ik begonnen. Ik ga niet iedere keer mee maar als ik meega dan moet ik Ericka toch bij kunnen houden. Dan kom ik er niet met de stukjes van vijf kilometer die ik tot voor kort liep. Dus nu loop ik regelmatig stukken van ruim boven de tien kilometer. Vorige week zondag hebben we de eerste etappe gelopen (meer over de tocht en die eerste etappe is hier te lezen). Vandaag zou de tweede zijn maar we hadden ‘m afgelast wegens weersvoorspellingen over een onstuimige dag met regen en onweer.

Maar gisteravond dacht ik: ‘Ik ga evengoed een stuk lopen, weer of geen weer’. Uit de trein had ik al een paar keer een paadje gezien van Amsterdam Sloterdijk naar het Westerpark. Dat paadje was mijn wandelplan en na dat paadje nog een rondje Amsterdam. Ik hoopte eigenlijk op wat regen om foto’s te kunnen maken van mensen in kleurige regenkleding, of met paraplus, tegen een donkere lucht of weerspiegeld in plassen. Maar zoals het weer wel vaker doet, het hield zich niet aan de afspraak. De hele middag heb ik drie druppels gevoeld. Het werd eigenlijk steeds mooier. En nu ik dit typ schijnt de zon volop.

Maar niet in mijn hoofd. Ik liep wel lekker hoor. Het is een mooi stukje vanaf Sloterdijk, langs veel volkstuintjes en uitkomend in het mooie Westerpark met het Westergasfabriekterrein. En zo de stad in. Stukje Palmgracht en daarna de enorm lange Lijnbaansgracht, waar ik nog nooit gelopen heb, volgens mij, of tenminste niet bewust. Maar ik was ongeïnspireerd. Anders zie ik vaak 1001 dingen en mensen om te fotograferen maar nu kon ik niet echt iets vinden. Nou ja, ik heb wel een paar aardige foto’s. Het is meer het algehele inspiratieloze, duffe gevoel. Komt misschien ook van gisteren hoor, die verjaardag zonder jou. Ik heb er dan niet eens bewust last van op dat moment maar het kruipt toch in mijn hoofd. En ik ben erg bezig met hoe het er vorig jaar voorstond. Ik herbeleef dat een beetje, ik zoek op in je dagboek hoe jij je voelde, maar nu met de wetenschap wanneer je dood zou gaan.

Vorig jaar had jij vandaag nog een maand en wat uren te leven. En het begon rond deze tijd tot je door te dringen. We hadden toen een spannend weekend dat we door moesten komen, wachtend op een belangrijke scan, die maandag. We waren erg ongerust, ik kan het nog steeds voelen. Jij schreef precies een jaar geleden het volgende: ‘Ik ben misschien nog wel een nieuwe lente waard, maar niet zo veel meer dan dat, lijkt het nu’.

Na de scan en de daaropvolgende uitslag hadden we weer meer hoop, maar dat bleek toch ten onrechte. Jouw gevoel had een betere diagnose gesteld. Zelfs de nieuwe lente zou voor jou heel kort blijken.

God, wat mis ik je vandaag weer, Mariekie.

Dikke, dikke kus,
Ronald