Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Wat al zo lang te gebeuren stond is gebeurd. Je vader is overleden. Afgelopen donderdag was de crematie. We reden met een bus naar het crematorium. Een bus met familie, bloemen en Ben. In een kist.

We reden een extra stukje om niet in een file terecht te komen. We waren op weg naar Heerhugowaard, wat ook de eindbestemming was van jouw lichaam.

Het is vreemd. Een bekende plek. Voor de derde keer in 15 maanden sta ik daar. Mijn moeder, jij, jouw vader. Ik kan niet zeggen dat ik er graag kom, maar ik vind het wel een prettige plek.

Joke installeert zich aan de vleugel. Zij zal de stukken tekst met muziek verbinden. Sepp en Bessel kijken of hun kaarsen goed staan. En ze spelen een beetje in de nog lege zaal. In de familiekamer wachten we, drinken we koffie. Nog een kwartiertje misschien. Joop komt binnenlopen en neemt nog snel even de sprekerslijst door.

De zaal loopt vol, het ‘Kyrie’ wordt gedraaid. Oom Tim, je broer Tim, David, Daan, Alexandra en ik gaan op onze plaats naast de kist staan. Op een teken van Joop dragen we Ben naar voren. Je moeder en de neefjes lopen erachteraan. De kist is licht. Ben at niet veel meer de laatste tijd. Zoals jij schrijft in je brief: hij verdween langzaam. Zijn sterke lichaam is weg.

We gaan zitten. Joop opent de plechtigheid met een woordje over Ben. Jij wordt natuurlijk ook genoemd. Jij bent er zo bij vandaag. Voor mij maar ook voor anderen, denk ik. Alleen had je vandaag naast mij moeten zitten. Het klopt niet dat ik hier alleen zit, bij het wegbrengen van jouw vader.

Sepp en Bessel mogen hun kaarsen aansteken. Dan word ik naar voren geroepen. Behalve dat jij een aantal mensen een brief hebt nagelaten, schreef je ook in november 2014 al een brief naar je vader. ‘ Voor pap, ik hoop dat iemand dit kan en wil voorlezen op zijn afscheid’, staat er op de envelop. Kunnen is altijd de vraag maar natuurlijk willen we dat. Heel graag zelfs!

En het lukt ook. De emotie zit vooral in de regels van de laatste alinea, wat het makkelijker maakt. De tranen dringen zich pas op als ik klaar ben. Goed gedaan Mariek, wat een prachtige brief.

Joke speelt steeds mooie muziek en de sprekers wisselen elkaar af. Je broer Tim schreef een mooi stuk over je vader, waarvan de inhoud mij alweer ontschoten is. Maar ik ga het gewoon nog eens lezen.

Tussen jouw spullen vond ik vlak na jouw dood een brief van Ben, aan jou gericht. Als je ’m leest dan hoor je Ben bijna praten. Geestig met veel zijpaadjes. Allie leest er een stuk uit voor. Daarna heeft Bessel ook nog een paar lieve woordjes voor opa.

Tim sr. heeft een verhaal over Ben’s leven op papier gezet en Willy leest het voor. Gisteren las ze dit ook al voor, tijdens de wake, maar het blijft mooi en leuk om te horen. Bijvoorbeeld over de duiven die Ben verkocht had en nog eens verkocht toen ze bij de koper vandaan weer naar huis waren gevlogen.

David leest zijn allerlaatste brief aan Ben voor. Zijn emotioneel uitgesproken vraag: ‘Ben, waar ben je?’, raakte mij stevig. Ik vraag hetzelfde hier vaak stilletjes in huis: ‘Mariek, waar ben je nu?’.

Joop bedankt iedereen en kondigt als laatste jou aan. Weet je nog dat ik laatst de dvd vond van het 40-jarig huwelijksfeest van je ouders. Een stukje van jou optreden wordt nu vertoont. ‘Liefde voor later’ met een door David geschreven tekst. Ik heb het al veel gezien de laatste tijd maar ik moet nog steeds huilen. Er zit zoveel aan dat liedje vast. Het was januari 2007. Ben was nog helemaal de oude Ben en jij was nog helemaal de oude Marieke. Later dat jaar begon het begin van het einde. De eerste keer borstkanker. Dat zit voor mij allemaal in dat liedje. Plus gewoon wat het laat horen en zien. De liefde van jou voor je ouders. En we kunnen jou nog gewoon zien in levende lijve. Het is bijzonder om dit te hebben. En ik denk dat het vele mensen in de zaal diep raakte.

We begeleiden de kist naar de oven. We lopen naar binnen en als ik omkijk blijken alleen Tim jr. en ik er nog te zijn. Met Monica, Alexandra’s zus, die daar werkt, een andere medewerkster en Joop. Het was wel mooi eigenlijk. Een rustig moment tijdens een drukke dag. Raar ook omdat dit echt het einde is.

En nu moeten we weer verder. Opnieuw en nog steeds.
Ik hoop voor jou en Ben dat jullie elkaar weer getroffen hebben.

Kus,
Ronald

 

PS. Voor wie dat wil zijn hier de drie liedjes van Marieke te downloaden die ze zong tijdens het 40-jarig huwelijksfeest van Ben en Ineke. Waaronder het op de uitvaart getoonde ‘Liefde voor later’.