Lieve Mariek,
Het laatste jaar Mariek, leefden we in een kleine wereld. De jouwe nog kleiner dan de mijne. Wij weten hoe het ging dat jaar. Waar je allemaal over nadacht, waar je bang voor was, waar je op hoopte. Ik wist hoe je dacht over ‘vechten tegen kanker’. Jij had een hekel aan die vaak zo achteloos uitgesproken zin. Van de week weer met David Bowie. Bijna niemand wist dat hij ziek was, dus bijna niemand wist over zijn ziekte. Maar wel hoorde ik diverse keren dat hij anderhalf jaar tegen kanker had gevochten. Ik moest aan jou denken en wat je daar van vond.
En wat je daarvan vond werd van de week ook op televisie uitgesproken door een aantal mensen die in dezelfde situatie verkeren (verkeerden) als jij. Ze weten dat ze binnen niet al te lange tijd dood gaan maar alleen niet precies wanneer. Ze worden geïnterviewd door Coen Verbraak. Het zijn prachtige gesprekken. Ze geven een inkijkje in hoe het voor hen is om te leven met hun aangekondigde dood. En omdat hun situatie zoveel op die van jou lijkt vertellen ze ook een beetje over hoe het voor jou was. Voor mij heel herkenbaar, voor andere mensen, die aan de buitenkant van ons kleine wereldje stonden, misschien prettig om te horen hoe het was voor jou. Voor iedereen is het natuurlijk net weer even een ander verhaal maar toch zijn er ook veel dingen die lijken op wat jij voelde, meemaakte. Laura Maaskant zit er ook bij. Jij hebt haar boek nog gelezen. Een bijzonder meisje, jonge vrouw eigenlijk. Kortom, het is de moeite waard om de twee afleveringen te bekijken.
Niet zozeer een kijktip voor jou als wel voor de lezers van deze brieven. En oh ja, behalve David Bowie is nu ook Sneep uit Harry Potter aan gene zijde. Dus kijk een beetje uit daar 😉
Liefs,
Ronald
Ook hier hebben we gekeken naar de mooie interviews van Coen Verbraak. En natuurlijk zat Marieke in mijn gedachten. Maar nog meer bij Wie is de mol. Ik mis de appjes. Wie is verdacht? Wie doet er rare dingen? Wie kan het zeker niet zijn?
Kijken met de telefoon in mijn handen en appen met jou is nu kijken en denken aan jou, Mariek. Mis je. X
Daar kijk ik ook met gemengde gevoelens naar. Alleen kijken is toch anders.
Ja Ronald telkens weer de confrontatie met verhalen van lotgenoten , dat doet pijn, maar het blijkt ook weer dat je nooit alleen staat in die ziekte en het verdriet.
je hebt het goed omschreven en ik probeer de uitzendingen via computer te bekijken.
lieve groet Joke
Ronald,
ik herken hierin dingen die ik ook heb meegemaakt, het zijn nu allemaal herinneringen van dingen die je eigenlijk niet mee wilde maken. Verder allemaal weer mooi verwoord.