Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Eergisteren was het
dat je mij voor het
laatst aanraakte.
Ik voelde je arm
onder mijn kin
langs mijn wang
jouw hand op
mijn hoofd.
Je gaf een beetje druk
een klein kneepje
maar veelzeggend.
‘Ik weet je naast me’
leek je daarmee
te zeggen.
‘Ik heb je lief’.
Alles lag in dat
korte contact
alles wat wij
samen waren.

Gisteren was het
dat jij alleen nog
maar wilde slapen.
Koningsdag voor
altijd aan jouw ziek zijn
verbonden.
Je haalde luid adem
maar voelde je
dorst gelukkig
niet meer.
Wij waren om je heen
samen aan het praten,
aan het lachen
toch ook.
We zaten bij je bed
en keken op als
je adem stokte.
Maar je ging steeds
weer verder.

Vandaag was het dat
je dood ging.
Ik schrok nog van je
laatste adem.
Je oude jonge leven
hield op te bestaan.
Mijn nieuwe leven
begon meteen
daarna.
Onwerkelijke stilte
vulde de kamer.
Onmetelijke leegte
vulde mijn hoofd.
Het begin van de
raarste dag van
mijn leven.

Net nog hebben we je
gewassen.
Hebben we je
mooie kleren
aangetrokken.
Duizend dingen hebben
we vandaag en
later deze week
gedaan.
Teveel om te weten
voelen dat jij er niet
meer was.
Niet echt.

Maar dit was niet
eergisteren
gisteren
vandaag
of net nog.
Een jaar schijnt al
voorbij maar
vele dagen zijn
verdwenen in de
gaten van mijn
gehavende
geheugen.

Mijn nieuwe leven
zonder jou is nooit
begonnen.
Je bent iedere dag
in mijn hoofd
in mijn hart en
het valt mij zwaar
om zo met zonder
jou te moeten leven.

 

Achtenveertig brieven heb ik je nu geschreven Mariek. Zoveel woorden waarmee het me nog niet gelukt is echt te raken aan het verdriet dat diep binnenin mij leeft. Ik kan er zelf nog niet eens bij. Maar als ik hier in de kamer naar je foto kijk dan voel ik soms dat er nog zoveel zit dat ik niet kan benoemen. Waar ik misschien nooit over kan schrijven omdat de woorden om het te omvatten er niet zijn. Ik voel soms heel even een tipje van de sluier. Een overweldigend gevoel van alles wat het betekent dat jij er niet meer bent. Alsof ik dat allemaal tegelijk even kan zien of voelen.

Ik blijf schrijven voorlopig, misschien kom ik er dichterbij.

Ik mis je erg,
Roon