Lieve Mariek,

Weet je, ik heb leuke dagen de laatste twee weken. Leuker dan ze een hele tijd geweest zijn. Dat mag ook wel eens gezegd. Er zijn niet alleen maar zware dagen. Ik heb mijn dagen volgepland met ontmoetingen en fotoshoots voor mijn ‘kwetsbaarheid’ project. En daar was ik aan toe. Veel werken, minder nadenken over hoe het allemaal moet, nu en in de toekomst. Ik kom met allemaal foto’s en verhalen thuis. Alleen kan ik ze niet meer bij je kwijt en hoor ik niet meer je mening over de foto’s die ik maak. Daar zal ik aan moeten wennen.

De verhalen zijn vertrouwelijk dus die ga ik hier natuurlijk niet vertellen. Hopelijk vertellen de foto’s straks de verhalen van de mensen die erop staan, of de verhalen die de kijker erin ziet. Ik weet nog niet of ik er een tekstje bij zet. Ik neig er steeds meer naar om de foto’s te laten spreken. Maar zeker weten doe ik het niet.

Om de foto’s te bekijken heb ik evengoed hulp gevraagd. Twee wijze dames gaat mij hierin bijstaan, als ik ze allemaal gemaakt heb. Het is nog niet makkelijk, merk ik. Ik kijk toch of ik een foto mooi vind, maar Cécile helpt mij er dan weer aan herinneren dat het om kwetsbaarheid gaat. Is dat te zien? Daar gaat het om! Leuk om hulp en feedback te krijgen.

Er is nog ruim een week te gaan en ik heb al heel wat moois, denk ik. Soms zijn het pittige verhalen die de foto’s laten zien. Pittige verhalen die ik te horen krijg. Maar er is meestal ook ruimte voor wat luchtigheid. Ik geniet van de ontmoetingen. Ik leer mooie mensen kennen. En wie weet spreek ik sommigen van hen hierna ook nog wel eens. Het zou mij niet verbazen. Er ontstaan soms zulke open gesprekken dat ze eigenlijk niet vluchtig kunnen zijn.

En naast al deze afspraken fotografeerde ik de bruiloft van je broertje Tim en zijn (nu) vrouw Alexandra, van voor tot achter. Het was erg leuk om te doen, ook al was het een druk dagje. Maar het ging er ontspannen aan toe. De jongens waren in pak en zagen er prachtig uit, compleet met hoedje. Je weet dat Tim, en Al ook, moeite hebben om een beetje knap te kijken op foto’s, dus dat was nog een flinke klus om dat toch voor elkaar te krijgen. Maar als ze hun best doen, dan kunnen ze het wel.

Ik moet nog wat aan de foto’s werken maar er zitten er een paar tussen die eruit springen. En met de rest van de selectie zijn ze vast tevreden. Ook weer jammer dat je ze niet kunt zien. Op het stadhuis kwamen jij en Ben ter sprake. Ik had er helemaal niet bij stil gestaan dat dat zou gebeuren, terwijl het zo logisch is. Het was raar geweest als het niet gebeurd was. Maar het overviel mij toch. Toen ik je naam hoorde begonnen mijn ogen weer te prikken. Je was er even bij, bij ons in die zaal. En je vader ook. En dat is mooi.

Het was een mooie dag. Maar wel een dag die eigenlijk niet zonder jou kon.

Kus,
Roon