Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Weer een gedichtje vandaag. Geen makkelijke, dat vertel ik je alvast. Vorig jaar had ik er eigenlijk niet zoveel last van, maar nu opeens wel. Alleen zijn in ons huis.

Bijna twee jaar verder nu, maar nog steeds valt het af en toe niet mee.


Alleen

Een hoogoven
ergens in Duitsland
verlaten, maar open voor publiek
wij liepen er doorheen
fietsten over het terrein
het was daar zo stil
na ongetwijfeld jaren
van enorm lawaai.
Veel stiller
dan je eigenlijk
zou verwachten.
Machines die niet alleen
gestopt waren maar
al jaren de adem
inhielden.
Zo stil.

Een huis in Koedijk
verlaten door jouw
persoon, jouw lijf,
jouw ziel.
De warmte en
huiselijkheid
weggetrokken
en niet meer
teruggekomen
na jouw dood.
Een huis dat wacht
tot er weer geademd
mag worden.
Alleen in dit huis
voelt soms
zo alleen.


Dikke kus,

Roon