Selecteer een pagina

Lieve Mariek,

Zes jaar.

Het is niets.
het is alles.
Niets in tijd.
Alles in alles.

In een fiets
in een jas
in het voorbijgaan
dat jij het was.

In willen vertellen
in laten weten
alsof je straks
nog komt eten.

In een liedje
dat ik hoor
met jouw stem
in mijn oor.

In emoties
in tranen die prikken
soms om niets
al zitten snikken.

Het gaat best aardig
maar geen dag gaat voorbij
zonder te denken
aan jou en mij.

Aan zes jaar terug
toen je midden in de nacht
je laatste adem ademde
je laatste gedachte dacht.

Maar ik kan nu ook weer
voorbij je laatste dagen kijken
toen we nog van niets wisten,
onheil konden ontwijken.

En dat is fijn
want dat ging een tijdje niet
zag ik jou alleen maar ziek
voelde ons verdriet.

Nu ben je weer gezond
in mijn gedachten
zie ik de tijden
dat we lachten.

Wat ik alleen niet
kan wissen
is jou nog zo
missen.

 

Liefs,
Ronald

 

Ik heb je moeder gevraagd om mee te doen aan mijn project. Omdat het vandaag zes jaar geleden is.
Link: De Rouw van Ineke.