Lieve Mariek,
Eergisteren was het
dat je mij voor het
laatst aanraakte.
Ik voelde je arm
onder mijn kin
langs mijn wang
jouw hand op
mijn hoofd.
Je gaf een beetje druk
een klein kneepje
maar veelzeggend.
‘Ik weet je naast me’
leek je daarmee
te zeggen.
‘Ik heb je lief’.
Alles lag in dat
korte contact
alles wat wij
samen waren.
Gisteren was het
dat jij alleen nog
maar wilde slapen.
Koningsdag voor
altijd aan jouw ziek zijn
verbonden.
Je haalde luid adem
maar voelde je
dorst gelukkig
niet meer.
Wij waren om je heen
samen aan het praten,
aan het lachen
toch ook.
We zaten bij je bed
en keken op als
je adem stokte.
Maar je ging steeds
weer verder.
Vandaag was het dat
je dood ging.
Ik schrok nog van je
laatste adem.
Je oude jonge leven
hield op te bestaan.
Mijn nieuwe leven
begon meteen
daarna.
Onwerkelijke stilte
vulde de kamer.
Onmetelijke leegte
vulde mijn hoofd.
Het begin van de
raarste dag van
mijn leven.
Net nog hebben we je
gewassen.
Hebben we je
mooie kleren
aangetrokken.
Duizend dingen hebben
we vandaag en
later deze week
gedaan.
Teveel om te weten
voelen dat jij er niet
meer was.
Niet echt.
Maar dit was niet
eergisteren
gisteren
vandaag
of net nog.
Een jaar schijnt al
voorbij maar
vele dagen zijn
verdwenen in de
gaten van mijn
gehavende
geheugen.
Mijn nieuwe leven
zonder jou is nooit
begonnen.
Je bent iedere dag
in mijn hoofd
in mijn hart en
het valt mij zwaar
om zo met zonder
jou te moeten leven.
Achtenveertig brieven heb ik je nu geschreven Mariek. Zoveel woorden waarmee het me nog niet gelukt is echt te raken aan het verdriet dat diep binnenin mij leeft. Ik kan er zelf nog niet eens bij. Maar als ik hier in de kamer naar je foto kijk dan voel ik soms dat er nog zoveel zit dat ik niet kan benoemen. Waar ik misschien nooit over kan schrijven omdat de woorden om het te omvatten er niet zijn. Ik voel soms heel even een tipje van de sluier. Een overweldigend gevoel van alles wat het betekent dat jij er niet meer bent. Alsof ik dat allemaal tegelijk even kan zien of voelen.
Ik blijf schrijven voorlopig, misschien kom ik er dichterbij.
Ik mis je erg,
Roon
Lieve Ronald,
Je hebt alles weer zo mooi vol emoties benoemd.
Nog steeds zijn jouw woorden een onvergetelijke weergave van jullie liefde, die nooit zal eindigen.
Wat missen wij haar allemaal ontzettend erg.
Ik kan alleen maar zeggen, dat ik Marieke nooit zal vergeten.
Veel sterkte en vandaag in het bijzonder.
Liefs Joke
Dank je wel Joke.
Lieve Roon, het was raar gisteren in jullie Alkmaar te zijn, maar toch wilde ik nergens anders zijn. Dichterbij dan door het herhalen van wat ik een jaar eerder deed, kon ik niet komen.
Een jaar voorbij. Onvoorstelbaar, mijn herinneringen zijn zo helder en vers. Maar als ik denk aan alles waar ze bij moest zijn en niet meer was, alle tranen van gemis, dan is het toch wel echt een jaar.
Hier schijnt de zon en ik denk graag dat dat haar invloed is, om ons vandaag een handje te helpen. Dikke knuffel en tot snel Roon. X.
Als ik goed nadenk kom ik ook wel tot heel wat dingen die er gepasseerd zijn maar een jaar al, pff.
Een jaar voorbij, waarin geen telefoontje, geen kaartje, geen spontane knuffel, geen wat-dan-ook van Mriek meer… ook ik kan het niet bevatten.
En toch, Roon, mede door het praten met jou over Mriek, en het lezen van jouw brieven, blijft ze ook bij mijn leven verbonden.
Vandaag naar het boompje op school. Bijzonder. Het bloeit deze week…
Ik blijf je zien, én lezen.
xCiel
Tja Cécile, dat zijn ook wel een heleboel ‘geens’ die je opnoemt. Niet makkelijk.
Lieve Ronald,
Wat heb je het weer prachtig verwoord.
Ik voel daardoor zo met je mee.
Ik ben Marieke zeer dankbaar dat ze ons met elkaar in contact heeft gebracht. Zo ben ik dichter bij haar, maar nu ook bij jou.
Ik denk vandaag nog een beetje meer aan jullie.
Heel veel liefs, Marijke
Bedankt voor je lieve reactie Marijke.
Wat een lieve berichten van mensen om jou heen. Mensen die allemaal een stukje Marieke in zich meedragen. Samen houden jullie de herinneringen aan Marieke levend en dat moet heel speciaal voelen❤
Dat is zo!
Ja, Ronald, ook ik heb gisteren en vandaag aan jullie gedacht. Het is alweer een jaar dat Marieke er niet meer is. Gelukkig blijft Marieke mede dankzij jouw mooie woorden extra goed in onze herinnering. Sterkte in deze moeilijke tijd.